تنگی آئورت مادرزادی و کوارکتاسیون آئورت در اکو قلب

تنگی آئورت مادرزادی یکی از ناهنجاری‌های مادرزادی قلب و عروق بزرگ است که در آن مسیر خروج خون از بطن چپ به سمت آئورت باریک می‌شود یا بخشی از خود آئورت دچار تنگی است. این اختلال می‌تواند در محل دریچه آئورت، زیر دریچه، بالای دریچه یا در قسمت‌هایی از قوس آئورت ایجاد شود.

 

دو وضعیت مهمی که در بررسی اکوکاردیوگرافی مورد توجه قرار می‌گیرند عبارت‌اند از:

 

– تنگی مادرزادی دریچه آئورت؛

– کوارکتاسیون آئورت یا تنگی مادرزادی بخشی از آئورت.

 

شدت بیماری به محل و میزان تنگی، اختلاف فشار ایجادشده، عملکرد بطن چپ و وجود ناهنجاری‌های قلبی یا عروقی همراه بستگی دارد. اکوکاردیوگرافی یکی از مهم‌ترین روش‌ها برای تشخیص، تعیین شدت و پیگیری این بیماری‌هاست.

---

تنگی آئورت مادرزادی چیست؟

آئورت بزرگ‌ترین شریان بدن است و خون اکسیژن‌دار را از بطن چپ به اندام‌ها می‌رساند. خون برای خروج از بطن چپ باید از دریچه آئورت عبور کند و سپس وارد آئورت و شاخه‌های آن شود.

 

اگر دریچه یا مسیر آئورت باریک باشد، بطن چپ برای پمپاژ خون باید فشار بیشتری ایجاد کند. در ابتدا، عضله بطن چپ ممکن است برای مقابله با این فشار ضخیم شود؛ اما اگر تنگی شدید یا طولانی‌مدت باشد، احتمال کاهش عملکرد قلب، نارسایی قلبی یا اختلال در خون‌رسانی اندام‌ها افزایش می‌یابد.

 

انواع تنگی مادرزادی مسیر خروجی آئورت

تنگی آئورت مادرزادی بر اساس محل ایجاد به چند گروه تقسیم می‌شود.

 

تنگی دریچه‌ای آئورت

این نوع، شایع‌ترین شکل تنگی مادرزادی آئورت است و در محل دریچه آئورت ایجاد می‌شود. دریچه طبیعی آئورت معمولاً سه لت دارد، اما در برخی افراد مادرزادی دو لتی است که به آن دریچه آئورت دولتی یا بایکوسپید گفته می‌شود.

 

دریچه دولتی ممکن است به‌مرور زمان ضخیم و سفت شود و باعث تنگی یا نارسایی دریچه آئورت شود. وجود این دریچه همچنین می‌تواند با گشادشدگی بخش ابتدایی آئورت همراه باشد؛ بنابراین بررسی آئورت صعودی در اکو اهمیت دارد.

 

تنگی زیر دریچه‌ای آئورت

در این حالت، باریک‌شدن در زیر دریچه آئورت و در مسیر خروجی بطن چپ ایجاد می‌شود. تنگی زیر دریچه‌ای گاهی به‌صورت یک پرده یا برجستگی بافتی دیده می‌شود.

 

این نوع تنگی ممکن است به‌تدریج پیشرفت کند و در برخی بیماران بر عملکرد دریچه آئورت اثر بگذارد. به همین دلیل، پیگیری منظم با اکو اهمیت دارد؛ حتی اگر علائم بیمار خفیف باشد.

 

تنگی بالای دریچه‌ای آئورت

در تنگی بالای دریچه‌ای، باریک‌شدن در قسمت ابتدایی آئورت و پس از دریچه ایجاد می‌شود. این اختلال ممکن است به‌تنهایی یا همراه با برخی سندرم‌های ژنتیکی و ناهنجاری‌های عروقی دیده شود.

 

در اکو، علاوه بر محل تنگی، پزشک مسیر آئورت، شاخه‌های آن و وضعیت سایر عروق بزرگ را نیز بررسی می‌کند.

---

کوارکتاسیون آئورت

کوارکتاسیون آئورت نوعی تنگی مادرزادی در بخشی از آئورت است که معمولاً در ناحیه قوس آئورت و نزدیک محل اتصال مجرای شریانی جنینی ایجاد می‌شود.

 

در این بیماری، خون‌رسانی به قسمت بالایی بدن ممکن است با فشار بیشتری انجام شود، در حالی که جریان خون به اندام‌های پایین‌تنه کاهش پیدا می‌کند. شدت کوارکتاسیون از تنگی خفیف تا انسداد قابل‌توجه متفاوت است.

 

کوارکتاسیون ممکن است در دوران نوزادی تشخیص داده شود یا تا سال‌های بعد بدون علامت باقی بماند. برخی بیماران در بزرگسالی به‌دلیل فشار خون بالا، اختلاف فشار بین دست و پا یا یافته‌های غیرطبیعی در تصویربرداری شناسایی می‌شوند.

 

ناهنجاری‌های عروق بزرگ

تنگی آئورت و کوارکتاسیون ممکن است همراه با ناهنجاری‌های دیگر قلب و عروق بزرگ باشند، از جمله:

 

– دریچه آئورت دولتی؛

– باز ماندن مجرای شریانی؛

– نقص دیواره بین بطنی؛

– تنگی یا گشادشدگی بخش‌های مختلف آئورت؛

– اختلال در قوس آئورت؛

– تنگی شریان‌های بزرگ؛

– ناهنجاری دریچه میترال؛

– اختلالات مربوط به سمت چپ قلب.

 

به همین دلیل، اکو نباید فقط روی محل تنگی متمرکز باشد. بررسی کامل حفره‌های قلب، دریچه‌ها، قوس آئورت و مسیر جریان خون برای تشخیص دقیق ضروری است.

---

علائم تنگی آئورت

علائم تنگی آئورت به شدت انسداد، سن بیمار و سرعت پیشرفت بیماری بستگی دارد. تنگی‌های خفیف ممکن است سال‌ها بدون علامت باقی بمانند، اما تنگی شدید می‌تواند در نوزادی، کودکی یا بزرگسالی علائم قابل‌توجه ایجاد کند.

 

علائم تنگی شدید در نوزادان

نوزادان مبتلا به تنگی شدید دریچه آئورت یا تنگی مهم آئورت ممکن است در روزها یا هفته‌های اول زندگی دچار علائم شوند، از جمله:

 

– تنفس سریع یا دشوار؛

– بی‌حالی؛

– ضعف هنگام شیر خوردن؛

– تعریق هنگام تغذیه؛

– کاهش وزن‌گیری؛

– رنگ‌پریدگی یا کبودی؛

– سردی دست‌وپا؛

– کاهش ادرار؛

– تحریک‌پذیری؛

– خواب‌آلودگی غیرطبیعی؛

– ضعف نبض در اندام‌های پایین‌تر در برخی موارد کوارکتاسیون.

 

تنگی شدید آئورت در نوزاد می‌تواند یک وضعیت اورژانسی باشد؛ زیرا گردش خون مناسب به بدن به باز ماندن مجرای شریانی وابسته می‌شود. تشخیص و درمان باید در بیمارستان و تحت نظر تیم تخصصی انجام شود.

 

علائم تنگی آئورت در کودکان

کودکان مبتلا به تنگ مبتلا به تنگی خفیف ممکن است علامت خاصی ندا معاینه یا بررسی سوفل قلبی شناسایی شود. در تنگی متوسط یا شدید، علائم احتمالی عبارت‌اند از:

 

– خستگی هنگام بازی؛

– کاهش تحمل فعالیت؛

– تنگی نفس هنگام ورزش؛

– درد یا فشار قفسه سینه؛

– سرگیجه؛

– غش، به‌ویژه هنگام فعالیت؛

– تپش قلب؛

– کاهش رشد یا وزن‌گیری در موارد شدید.

 

غش هنگام فعالیت، درد قفسه سینه یا تنگی نفس قابل‌توجه در کودک باید جدی گرفته شود و نیازمند ارزیابی سریع پزشکی است.

 

علائم کوارکتاسیون آئورت

در کوارکتاسیون، علائم به محل و شدت تنگی و میزان تشکیل عروق جانبی بستگی دارد. نشانه‌های احتمالی عبارت‌اند از:

 

– فشار خون بالا در دست‌ها؛

– اختلاف فشار خون میان دست‌ها و پاها؛

– نبض ضعیف یا دیررس در پاها؛

– سردی پاها؛

– خستگی یا درد پا هنگام راه رفتن؛

– سردرد؛

– خون‌دماغ‌های مکرر؛

– تنگی نفس؛

– درد قفسه سینه؛

– کاهش تحمل فعالیت.

 

در نوزادان، کوارکتاسیون شدید ممکن است با علائم نارسایی گردش خون یا نارسایی قلبی همراه باشد؛ در حالی که تنگی خفیف ممکن است تا بزرگسالی تشخیص داده نشود.

 

سوفل قلبی

سوفل قلبی یکی از یافته‌هایی است که می‌تواند پزشک را به وجود تنگی آئورت یا کوارکتاسیون مشکوک کند. در تنگی دریچه آئورت، سوفل معمولاً در ناحیه خروجی بطن چپ و قسمت بالایی قفسه سینه شنیده می‌شود و ممکن است به گردن انتشار پیدا کند.

 

در کوارکتاسیون، علاوه بر سوفل، ممکن است صدا در پشت یا در امتداد آئورت نیز شنیده شود. با این حال، شدت سوفل به‌تنهایی نشان‌دهنده شدت تنگی نیست و تشخیص باید با اکو و سایر بررسی‌های لازم تأیید شود.

---

بررسی آئورت با اکو

اکوکاردیوگرافی روش اصلی برای بررسی بسیاری از موارد تنگی آئورت مادرزادی است. اکو به پزشک اجازه می‌دهد دریچه آئورت، مسیر خروجی بطن چپ، قوس آئورت و اثر تنگی بر عملکرد قلب را ارزیابی کند.

 

در جریان اکو، موارد زیر بررسی می‌شوند:

 

– ساختمان و حرکت لت‌های دریچه آئورت؛

– تعداد لت‌های دریچه؛

– محل و طول ناحیه تنگی؛

– سرعت جریان خون از محل انسداد؛

– اختلاف فشار در دو طرف تنگی؛

– اندازه و ضخامت بطن چپ؛

– عملکرد انقباضی بطن چپ؛

– وجود نارسایی دریچه آئورت؛

– شکل و اندازه قوس آئورت؛

– جریان خون در آئورت نزولی؛

– وجود ناهنجاری‌های همراه.

 

اکو تنگی آئورت

اکو برای بررسی تنگی دریچه آئورت معمولاً از روی قفسه سینه انجام می‌شود. پزشک با استفاده از نماهای مختلف، شکل دریچه و میزان باز و بسته شدن آن را بررسی می‌کند.

 

در این بررسی ممکن است موارد زیر مشاهده شود:

 

– دریچه دو لتی یا غیرطبیعی؛

– ضخیم‌شدن یا چسبندگی لت‌ها؛

– کاهش دامنه باز شدن دریچه؛

– جریان پرسرعت از دریچه؛

– ضخیم شدن عضله بطن چپ؛

– نشت هم‌زمان دریچه آئورت؛

– گشادشدگی آئورت صعودی.

 

در تنگی زیر دریچه‌ای، پزشک مسیر خروجی بطن چپ را بررسی می‌کند تا پرده یا برجستگی بافتی مشخص شود. در تنگی بالای دریچه‌ای نیز بخش ابتدایی آئورت و الگوی جریان خون در آن مورد توجه قرار می‌گیرد.

 

بررسی شریان آئورت

آئورت در اکو از بخش‌های مختلف بررسی می‌شود:

 

– ریشه آئورت؛

– آئورت صعودی؛

– قوس آئورت؛

– محل اتصال قوس به آئورت نزولی؛

– آئورت نزولی؛

– مسیر جریان خون در قسمت شکمی در صورت امکان تصویربرداری.

 

در کودکان، اکو معمولاً می‌تواند اطلاعات مناسبی درباره قوس آئورت و کوارکتاسیون ارائه دهد. در بزرگسالان، به‌دلیل قرارگیری به‌دلیل قرارگیری آئورت در عمق قفسه سینه و وجود تصویربرداری، گاهی سی‌تی آنژیوگرافی یا ام‌آر‌آی قلب و عروق نیز لازم می‌شود.

---

اندازه‌گیری فشار داخل قلب با داپلر

داپلر اکو سرعت جریان خون را در محل تنگی اندازه‌گیری می‌کند. با استفاده از این سرعت، می‌توان اختلاف فشار تقریبی در دو طرف تنگی را برآورد کرد.

 

رابطه میان سرعت جریان و اختلاف فشار بر اساس معادله‌ای در همودینامیک محاسبه می‌شود. به‌صورت ساده، هرچه سرعت عبور خون از یک ناحیه باریک بیشتر باشد، احتمال وجود اختلاف فشار بالاتر در دو طرف آن ناحیه بیشتر است.

 

در گزارش اکو ممکن است عبارت‌هایی مانند موارد زیر دیده شود:

 

– حداکثر سرعت جریان؛

– حداکثر گرادیان یا اختلاف فشار؛

– گرادیان متوسط؛

– جریان پرسرعت در مسیر خروجی بطن چپ؛

– جریان غیرطبیعی در قوس آئورت.

 

این اعداد باید با احتیاط تفسیر شوند؛ زیرا اندازه‌گیری داپلر به محل قرارگیری پروب، زاویه جریان، وضعیت همودینامیک بیمار و عملکرد قلب وابسته است.

 

داپلر رنگی در تنگی آئورت

در داپلر رنگی، جریان خون در مسیر خروجی بطن چپ، دریچه آئورت و قوس آئورت بررسی می‌شود. جریان آشفته و پرسرعت معمولاً با تغییر رنگ و ایجاد الگوی موزاییکی در محل تنگی دیده می‌شود.

 

داپلر رنگی می‌تواند برای موارد زیر مفید باشد:

 

– شناسایی محل تنگی؛

– مشاهده جریان آشفته؛

– بررسی شدت تقریبی آشفتگی؛

– تشخیص نشت دریچه آئورت؛

– بررسی جریان در قوس آئورت؛

– مشاهده جریان جانبی در اطراف ناحیه تنگ‌شده.

 

با وجود این، رنگ‌های تصویر به‌تنهایی شدت تنگی را مشخص نمی‌کنند و باید همراه با داپلر طیفی و تصاویر ساختاری تفسیر شوند.

 

داپلر طیفی و گرادیان فشار

داپلر پیوسته و پالسی برای ثبت سرعت جریان خون به کار می‌روند. در تنگی‌های شدید، سرعت جریان در مسیر باریک افزایش پیدا می‌کند و پزشک با اندازه‌گیری آن می‌تواند اختلاف فشار تقریبی را برآورد کند.

 

در تنگی دریچه‌ای آئورت، گرادیان به‌دست‌آمده از داپلر یکی از معیارهای مهم ارزیابی شدت بیماری است. با این حال، گرادیان اکو الزاماً با فشار واقعی اندازه‌گیری‌شده در کاتتریزاسیون یکسان نیست و باید در کنار سایر یافته‌ها بررسی شود.

 

در کوارکتاسیون نیز سرعت جریان در قوس و آئورت نزولی بررسی می‌شود. الگوی جریان در بخش پایین‌دست تنگی و وجود جریان دیاستولیک مداوم می‌تواند به تشخیص اهمیت همودینامیک تنگی کمک کند.

 

بررسی بطن چپ

تنگی مسیر خروجی آئورت باعث می‌شود بطن چپ برای پمپاژ خون فشار بیشتری ایجاد کند. در پاسخ به این فشار، عضله بطن چپ ممکن است ضخیم شود؛ به این تغییر هیپرتروفی بطن چپ گفته می‌شود.

 

اکو موارد زیر را در بطن چپ بررسی می‌کند:

 

– ضخامت دیواره‌ها؛

– اندازه حفره بطن؛

– قدرت انقباض؛

– الگوی پر شدن قلب؛

– وجود فشار داخل بطنی؛

– نشانه‌های نارسایی قلبی.

 

در مراحل اولیه، ضخیم شدن بطن چپ ممکن است برای حفظ عملکرد قلب کافی باشد. اما در تنگی شدید یا طولانی‌مدت، بطن چپ ممکن است نتواند فشار اضافی را جبران کند و عملکرد آن کاهش یابد.

 

بررسی نارسایی دریچه آئورت

برخی ناهنجاری‌های مادرزادی دریچه آئورت ممکن است هم‌زمان با تنگی، موجب نارسایی این دریچه نیز بشوند. در نارسایی آئورت، بخشی از خون پس از پمپاژ به درون آئورت، در زمان استراحت قلب (دیاستول) به بطن چپ پس می‌زند.

اکوکاردیوگرافی می‌تواند شدت پس‌زدگی خون، تأثیر آن بر اتساع و ابعاد بطن چپ و وضعیت کلی عملکرد قلب را با دقت ارزیابی کند. وجود نارسایی قابل‌توجه در کنار تنگی دریچه، عاملی کلیدی است که مستقیماً بر تصمیم‌گیری پزشک پیرامون زمان‌بندی و روش درمان اثر می‌گذارد.

---

تشخیص کوارکتاسیون آئورت با اکو

برای تشخیص کوارکتاسیون، پزشک ابتدا ساختمان قوس آئورت و قسمت ابتدایی آئورت نزولی را بررسی می‌کند. سپس با داپلر رنگی و طیفی، سرعت و الگوی جریان خون در محل مشکوک ارزیابی می‌شود.

 

یافته‌های احتمالی در اکو عبارت‌اند از:

 

– باریک شدن موضعی آئورت؛

– افزایش سرعت جریان در محل تنگی؛

– آشفتگی جریان پس از محل انسداد؛

– کاهش جریان خون در آئورت پایین‌دست؛

– وجود جریان دیاستولیک مداوم در آئورت نزولی؛

– بزرگ شدن یا ضخیم شدن بطن چپ؛

– اختلاف فشار میان اندام‌های بالایی و پایینی؛

– وجود عروق جانبی در برخی بیماران.

 

در کوارکتاسیون، تفسیر تنها بر اساس یک عدد داپلر انجام نمی‌شود. فشار خون اندام‌ها، نبض پاها، علائم بیمار، اندازه تنگی و وضعیت جریان خون در قسمت پایین‌دست نیز اهمیت دارند.

 

محدودیت اکو در بررسی کوارکتاسیون

اکو در کودکان و نوجوانان معمولاً برای بررسی قوس آئورت ارزش زیادی دارد، اما در برخی بزرگسالان ممکن است تمام طول آئورت به‌خوبی دیده نشود.

 

عواملی مانند موارد زیر می‌توانند کیفیت بررسی را محدود کنند:

 

– عمق قرارگیری آئورت؛

– شکل قفسه سینه؛

– چاقی؛

– وجود ریه‌های پرهوا؛

– تنگی یا پیچیدگی آناتومیک؛

– وجود عروق جانبی؛

– سابقه جراحی یا استنت‌گذاری.

 

در صورت کافی نبودن اطلاعات، پزشک ممکن است ام‌آر‌آی قلب و عروق یا سی‌تی آنژیوگرافی را درخواست کند. این روش‌ها برای مشاهده دقیق طول تنگی، قوس آئورت، عروق جانبی و وضعیت پس از درمان کاربرد دارند.

 

پیگیری تنگی آئورت با اکو

بیماران مبتلا به تنگی آئورت مادرزادی معمولاً به پیگیری دوره‌ای نیاز دارند، حتی اگر در ابتدا علامتی نداشته باشند. فاصله بین اکوها به شدت تنگی، سن بیمار، وضعیت دریچه و نتیجه بررسی‌های قبلی بستگی دارد.

 

در پیگیری، تغییرات زیر اهمیت دارند:

 

– افزایش سرعت جریان از دریچه یا محل تنگی؛

– افزایش گرادیان فشار؛

– ضخیم‌تر شدن بطن چپ؛

– کاهش عملکرد بطن چپ؛

– افزایش نارسایی دریچه آئورت؛

– گشادشدن ریشه یا آئورت صعودی؛

– تغییر اندازه قوس آئورت؛

– باقی ماندن یا عود تنگی پس از درمان.

 

اکو پس از درمان

برخی بیماران برای تنگی آئورت تحت بالن‌والوولوپلاستی، جراحی، ترمیم آئورت یا استنت‌گذاری قرار می‌گیرند. پس از این اقدامات، اکو برای بررسی نتیجه درمان و عوارض احتمالی انجام می‌شود.

 

موارد قابل بررسی پس از درمان عبارت‌اند از:

 

– باقی ماندن تنگی؛

– عود تنگی در محل ترمیم؛

– نارسایی دریچه آئورت؛

– عملکرد بطن چپ؛

– وجود گشادشدگی آئورت؛

– جریان خون در محل استنت یا ترمیم؛

– ایجاد تنگی یا گشادشدگی در بخش‌های مجاور.

 

در کوارکتاسیون، حتی پس از ترمیم موفق، احتمال باقی ماندن یا بازگشت فشار خون بالا وجود دارد. بنابراین پیگیری منظم فشار خون و تصویربرداری قلب و آئورت اهمیت دارد.

---

آیا هر تنگی آئورت به درمان نیاز دارد؟

تنگی خفیف ممکن است فقط به پیگیری منظم نیاز داشته باشد. اما در صورت شدید بودن تنگی یا وجود علائم، پزشک ممکن است درمان مداخله‌ای یا جراحی را توصیه کند.

 

تصمیم‌گیری درباره درمان به عوامل زیر بستگی دارد:

 

– محل تنگی؛

– شدت انسداد؛

– گرادیان فشار؛

– علائم بیمار؛

– عملکرد بطن چپ؛

– میزان نارسایی دریچه آئورت؛

– وجود فشار خون بالا؛

– سن و وضعیت رشد کودک؛

– وجود ناهنجاری‌های همراه.

 

روش‌های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

 

– پیگیری دوره‌ای با اکو؛

– درمان دارویی برای کنترل علائم یا فشار خون؛

– باز کردن دریچه با بالن در موارد منتخب؛

– جراحی دریچه یا مسیر خروجی بطن چپ؛

– ترمیم جراحی کوارکتاسیون؛

– استنت‌گذاری در برخی بیماران مناسب.

 

داروها معمولاً خود تنگی را برطرف نمی‌کنند، اما می‌توانند فشار خون یا علائم ناشی از اختلال عملکرد قلب را کنترل کنند. انتخاب روش درمان باید توسط متخصص قلب کودکان یا متخصص بیماری‌های مادرزادی قلب در بزرگسالان انجام شود.

 

اکو تنگی آئورت در شیراز

برای انجام اکو تنگی آئورت در شیراز بهتر است به مرکزی مراجعه شود که امکان بررسی بیماری‌های مادرزادی قلب و عروق بزرگ را داشته باشد. تشخیص دقیق فقط با مشاهده باریک‌شدن دریچه یا آئورت انجام نمی‌شود؛ بلکه باید شدت جریان، اختلاف فشار، عملکرد بطن چپ و وضعیت سایر قسمت‌های قلب نیز ارزیابی شود.

 

هنگام انتخاب مرکز انجام اکو، توجه به موارد زیر می‌تواند مفید باشد:

 

– انجام اکو توسط متخصص قلب یا تحت نظر او؛

– دسترسی به داپلر رنگی و داپلر طیفی؛

– تجربه پزشک در بررسی بیماری‌های مادرزادی قلب؛

– امکان انجام اکو برای نوزادان، کودکان و بزرگسالان؛

– بررسی دریچه آئورت از نماهای استاندارد؛

– ارزیابی دقیق قوس آئورت و آئورت نزولی؛

– اندازه‌گیری سرعت جریان و گرادیان فشار؛

– بررسی عملکرد و ضخامت بطن چپ؛

– ارزیابی نارسایی دریچه آئورت؛

– امکان انجام اکو از راه مری در شرایط لازم؛

– دسترسی به تصویربرداری تکمیلی مانند سی‌تی یا ام‌آر‌آی قلب و عروق در صورت نیاز.

 

هنگام مراجعه، همراه داشتن گزارش‌های قبلی اکو، نوار قلب، اندازه‌گیری‌های فشار خون، سوابق جراحی یا کاتتریزاسیون و فهرست داروهای مصرفی می‌تواند به مقایسه بهتر یافته‌ها کمک کند.

 

اکوی معمولی از روی قفسه سینه معمولاً به آمادگی پیچیده‌ای نیاز ندارد. در صورت نیاز به اکو از راه مری یا آرام‌بخشی، پزشک درباره ناشتا بودن و اقدامات پیش از آزمایش توضیحات لازم را ارائه می‌دهد.

 

چه زمانی برای بررسی تنگی آئورت باید به پزشک مراجعه کرد؟

در شرایط زیر، ارزیابی توسط پزشک و در صورت تشخیص او انجام اکو اهمیت دارد:

 

– شنیده شدن سوفل قلبی؛

– فشار خون بالا در سنین پایین؛

– اختلاف فشار خون بین دست‌ها و پاها؛

– درد قفسه سینه هنگام فعالیت؛

– غش یا سرگیجه به‌ویژه هنگام ورزش؛

– تنگی نفس؛

– خستگی زودرس؛

– کاهش تحمل فعالیت؛

– وزن‌گیری ناکافی در نوزاد؛

– سردی یا درد پاها هنگام راه رفتن؛

– سابقه خانوادگی دریچه آئورت دولتی یا بیماری‌های مادرزادی قلب؛

– سابقه جراحی یا استنت‌گذاری آئورت.

 

غش هنگام فعالیت، تنگی نفس شدید، درد ناگهانی قفسه سینه، کب پزشکی است.

 

بی‌حالی شدید یا کاهش سطح هوشیاری نیازمند ارزیابی فوری پزشکی است.

 

برای آشنایی با سایر ناهنجاری‌های مادرزادی قلب، مقاله [انواع ناهنجاری‌های مادرزادی قلب قابل بررسی با اکو] را مطالعه کنید.

 

> این مقاله جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه، تشخیص یا توصیه درمانی پزشک متخصص نیست.

بازدیدها: 4